Twórz Własne Automatyzacje
3 godz. 14 min · Make · Biznes i Automatyzacje
Adam GospodarczykKorzystając z różnych narzędzi, na przykład do obsługi mailingu, masz do dyspozycji na ogół kilka wbudowanych integracji - przykładowo połączenie z kalendarzem czy bramką płatności. Wyobraź sobie, że takie narzędzie możesz połączyć praktycznie z dowolnym innym, nawet jeśli nie ma go na liście. To właśnie potencjał Make, które umożliwi takie automatyzacje.
Jeśli znasz Zapier, Make to podobna koncepcja, ale daje dużo bardziej zaawansowane możliwości, jest dużo tańsza (lub darmowa) a dodatkowo, ma naszym zdaniem bardziej przyjazny i czytelny interfejs zwłaszcza przy tworzeniu rozgałęzionych scenariuszy. Tworzenie automatyzacji z Make to czysta przyjemność i zdrowa porcja dopaminy!
Co najważniejsze, Make umożliwia tworzenie automatyzacji bez użycia ani jednej linii kodu! To jak programowanie 2.0, gdzie rezultaty widzisz i testujesz w prostym, wizualnym edytorze. To najłatwiejszy sposób aby zacząć przygodę z programowaniem i nowoczesnym podejściem do technologii no-code i low-code.
Mimo, że Make jest natywnym środowiskiem no-code, osoby, które nieco lepiej rozumieją zasady działania protokołu HTTP i API i mają podstawy programowania w JS, otrzymują zupełnie nowe możliwości tworzenia oprogramowania, w sposób wizualny i prostszy niż kiedykolwiek. Jeśli osoby początkujące z Make stają się programistami, programiści stają się superbohaterami!
Wyjątkowe w Make jest podejście do tworzenia automatyzacji wizualnie, gdzie bardzo czytelne jest całe flow scenariusza i to, jak przepływają w nim dane. Zaawansowane możliwości jak stosowanie filtrów czy funkcji sprawia, że w tak prostym interfejsie w zasadzie nie ma zadań niemożliwych!
Z dowolnego narzędzia możesz wysłać dane w postaci Webhooka do Make, które zostaną natychmiastowo odebrane. Następnie możesz łatwo przekazać je w dowolne miejsce i do dowolnego narzędzia - na przykład Airtable, z którego często korzystamy aby gromadzić dane, HubSpot'a, Asany czy wysłać powiadomienie SMS, e-mail, Slack. Całość zajmie Ci kilka minut.
Ten kurs jest przeznaczony dla każdej osoby, która chce pracować wydajniej i zatrudnić roboty (automatyzacje), które wykonają za nią powtarzalne zadania. Dzięki temu, zwiększysz efektywność swojej pracy oraz zostaniesz bohaterem automatyzacji w swojej firmie. Osoby, które przerobiły kurs HTTP i API, a także programiści, mogą wycisnąć z tego kursu jeszcze więcej, na dobre zmieniając swoje podejście do automatyzacji. Polecamy wcześniejsze przerobienie przynajmniej kursu HTTP i API, aby lepiej zrozumieć omawiane zagadnienia.
W jednej z poprzednich lekcji pokazywałem
Ci jak działa dyrektywa Break, a tym razem wykorzystamy sobie dyrektywę Resume.
Konkretnie wykorzystamy ją w scenariuszu,
który pobierze dane z tego rekordu, a następnie przekaże je do rekordu drugiego.
Zatem nasze zadanie będzie polegało na tym, aby pobrać wiersz o wskazanym
identyfikatorze, a następnie przekazać go w drugie miejsce.
Z tą różnicą jednak, że w tym przypadku
pomylimy się i dodamy błędny identyfikator rekordu.
Efekt będzie tutaj taki, że już w tym
miejscu wystąpi błąd, natomiast jednocześnie będziemy chcieli wykorzystać
teoretycznie pobrane tam dane do tego, aby zaktualizować drugi rekord.
I tutaj tylko ponownie skopiuję sobie identyfikator tego drugiego wpisu
i przekaże do niego dane pochodzące z pierwszego modułu.
Pożądane działanie tego scenariusza powinno być takie, że informacja z
pierwszego rekordu powinna trafić do drugiego.
W naszym jednak przypadku wykonanie tego scenariusza nie powiedzie się, ponieważ
już tutaj otrzymamy błąd informujący o tym, że dane nie zostały znalezione.
I właśnie w tym miejscu możemy przyczepić tutaj dyrektywę Resume, a następnie
ręcznie podstawić tutaj dane, które zostaną podstawione w miejsce rezultatu
tego modułu i tym samym trafią do naszego drugiego modułu.
Także teraz, w momencie wykonania tego
scenariusza, rzeczywiście dochodzi tutaj do błędu.
Ale jednocześnie zwrócił uwagę, że dane wynikowe tego modułu zostały podstawione
danymi pochodzącymi z dyrektywy Resume, które ustawiliśmy w tym przypadku ręcznie.
Dzięki temu zostały one przekazane również tutaj.
I tym samym drugi rekord został zaktualizowany poprawnie.
Oczywiście w tym przypadku jest to bardzo
kontrolowany błąd, w przypadku którego podstawiłem tutaj dane ręcznie.
Natomiast nic nie stoi na przeszkodzie,
aby wykonać tutaj jakieś dodatkowe akcje, które pozwolą nam pobrać dowolne inne
dane, które rzeczywiście mogą w tym miejscu zostać wykorzystane.
Lub też alternatywnie możemy tutaj podać
jakieś dane, które rzeczywiście będą sygnalizować wystąpienie błędu, ale
jednocześnie nie będziemy mieć z tym problemu.
Zatem na temat dyrektywy Resume musisz wiedzieć tyle, że służy ona temu,
aby podmienić dane wynikowe modułu, w przypadku którego wystąpił błąd.
Te nowe podstawione dane mogą zostać
wykorzystane w kolejnych modułach, które normalnie czerpały by dane z modułu w
którym wystąpił błąd.
Taka dyrektywa może idealnie sprawdzi się
w sytuacji, gdy pracujesz z plikami, a następnie z dyskiem Google bądź np.
Dropboxem. Otóż w praktyce aby zapisać plik na dysku
Google, musisz przede wszystkim odnaleźć folder, wewnątrz którego chcesz go
zapisać, a następnie wgrać do niego plik podając identyfikator folderu.
W sytuacji jednak, gdy folder nie zostanie
poprawnie odnaleziony, scenariusz zakończy się błędem.
Natomiast nic nie stoi na przeszkodzie, aby dodać tutaj error handler, w przypadku
którego w pierwszej kolejności utworzymy nowy folder, a następnie wykorzystamy
dyrektywę Resume do tego, aby podstawić tutaj identyfikator tego folderu.
W rezultacie ten scenariusz zadziała tak,
że w pierwszym kroku zostanie pobrany plik.
Następnie będzie podjęta próba odnalezienia katalogu i jeżeli zakończy
się pomyślnie to plik zostanie wgrany, a w przeciwnym razie katalog zostanie
utworzony i jego identyfikator zostanie podstawiony do rezultatu tego modułu i tym
samym nasz ostatni moduł zostanie wykonany poprawnie.
Zatem jak widzisz, możliwości dyrektywy Resume
są naprawdę duże, ale jednocześnie wiedza, którą posiadasz na jej temat
pozwoli Ci samodzielnie ocenić, w jakich przypadkach będzie Ci ona przydatna.
Na koniec jeszcze zajrzyjmy do dokumentacji, w której jasno jest
napisane, że ta dyrektywa wykona się dla modułu, w którym wystąpił błąd.
Następnie jej zadaniem będzie podmiana
danych wynikowych tego modułu i przekazanie ich do kolejnych modułów.
No i tutaj jeszcze mamy informację o tym,
że w przypadku obsłużenia błędu w ten sposób wszystkie kolejne moduły zostaną
wykonane normalnie, z tą różnicą, że będą wykorzystywać te podstawione dane.
No i ostatecznie wykonanie tego
scenariusza zostanie oznaczone jako pomyślne.
Mając tę samą wiedzę na temat tej
dyrektywy, wiesz już wszystko, czego potrzebujesz.
Więc teraz nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Cię do kolejnych lekcji.